วันศุกร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2554

ไม้ดอก : เล็บมือนาง





เล็บมือนาง



ชื่อวิทยาศาสตร์ Quisqualis Indica
ชื่อวงศ์ COMBRETACEAE
ชื่อสามัญ Rangoon Creeper
ชื่ออื่นๆ เล็บนาง, จะมั่ง, ไม้หม่อง
ถิ่นกำเนิด ประเทศอินเดีย


ประวัติและข้อมูลทั่วไป

เล็บมือนางนั้น นิยมปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับสวยงามค่ะ ปลูกประดับตามซุ้มหรือให้เลื้อยเกาะรั้ว ปลูกเลี้ยงง่ายเจริญเติบโตเร็ว ดอกมีกลิ่นหอม

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์เล็บมือนาง

เล็บมือนาง เป็นไม้เถาเลื้อย ลำต้นค่อนข้างแข็ง ขึ้นเป็นพุ่มแน่น ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม มีขนปกคลุมประปราย ใบรูปหอกปลายแหลม โคนใบแคบ กลางใบกว้างประมาณ 4-6 ซม. ยาว 12-15 ซม. ดอกออกเป็นช่อ เมื่อเริ่มบานมีสีขาวหรือสีชมพูอ่อนเมื่อบานเต็มที่จะเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้ม ช่อดอกยาว 10-30 ซม. ดอกย่อยมีก้านดอกยาว กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดรูปทรงกระบอก ปลายแยกเป็น 5 กลีบ และจะมีเกสรยาว ๆ ยื่นออกมาจากกลางดอก 5 อัน เป็นช่อสีขาว แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นสีชมพู ดอกมีกลิ่นหอม เมื่อดอกบานมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 3-4 ซม. ดอกย่อยทยอยบาน เมื่อใกล้โรยเปลี่ยนเป็นสีแดง มีกลิ่นหอมแรงตั้งแต่พลบค่ำจนเช้า ดอกบานได้ 3-4 วัน ออกดอกได้ตลอดปี

การปลูกและดูแลรักษาเล็บมือนาง

เล็บมือนางเป็นไม้กลางแจ้ง ต้องการแสงแดดจัด น้ำปานกลาง ดินปลูกควรเป็นดินร่วนซุย(ดินร่วนปนทราย) ธาตุอาหารสมบูรณ์ สามารถเก็บความชื้นได้สูง ควรหาวัสดุคลุมดินช่วยด้วย

การขยายพันธุ์เล็บมือนาง

ปักชำกิ่ง, ตอนกิ่ง หรือขยายพันธุ์โดยใช้รากหรือเหง้าที่ต้นอ่อนเกิดขึ้น แล้วแยกเอามาชำในที่ชุ่มชื้น





ขอบคุณข้อมูลจาก http://www.panmai.com/GardenSong/Flower_43.shtml